29 Ekim 2009 Perşembe

kuşlar ve ruhum

çocukluğumdan beri severim kuşları ruhum sıkıldıkça onlar gibi uçup gitmeyi dilemişimdir uzak semalara... ama onlar gibi kendi kanatlarımla değil de başkalarının kanatlarına takılıp uçmayı denedim hep ve düştüm düştükçe kendi kanatlarımla uçmam gerektiğini öğrendim... özgürlüğe olan hasretimden fazla yükseliyorum bazen korkmuyorum yükseklerden düşmeyi göze alamayan uçmayı da başaramaz düşersem hayat kucaklayacak beni öpecek kanayan yerlerimi şu bana benzeyen resim var ya bayılıyorum ona hani gökyüzüne bakıyor çok bakarım bende çocukluğumdan beri kuşlara ve bulutlara şimdi bir de göğ(s)ümün ortasına bakıyorum ruhum bana gülümsüyor ordan seni seviyorum diyor ve selamlaşıyoruz O’nunla deniz sonradan katıldı aramıza denizle tanışıncaya kadar gökyüzünün sonsuzluğunda gezdirirdim ruhumu şimdi deniz ve gökyüzü ruhumun mesire yeri kuşlar ruhumun yol arkadaşı yolunuz açık olsun kuşlar yolun açık olsun ruhum kanatlarınızı koruyun sert rüzgarlardan... ...

Hiç yorum yok: